Gillend en lachend verwelkomen de jongens hun papa. Ze hebben de hele dag op hem gewacht. Vanaf dat hij vanochtend de deur uitstapte, en ze brullend aan het raam stonden. Ze vonden dat ze een heel er tragisch leven hadden.
Nadat we samen een hoge duplo toren gebouwd hebben en de oudste die om mocht ?schoppen, besloten ze dat het leven toch nog wel de moeite waard was.
Gabri?l doet nog een slaapje in de voormiddag. Daarna, beloof ik aan Abel, zullen we naar Izaak gaan. Zijn gezich wordt een lachje. Een stralend, grinnikend, ondeugend lachje. Volgens hem is baby nu wel gedaan met slapen. Ik zeg van niet. 5 minuten later is baby toch wel echt klaar met slapen, vertelt Abeltje aan mama. Maar mama is het niet met hem eens.
We maken een trein, een berg van kussens om in te springen, kieperen de speelgoed dozen van de autos en babyspeeltjes omver, we tekenen Abel zijn hand, gaan de post halen, en eten rozijntjes. Dan horen we boven een geluidje. ?We rennen de trap op en het geluidje wordt een weentje. Het weentje wordt al snel een lachje als mama het kindje vast heeft en […]
Het is grijs en het regent en kindjes krijgen tandjes en worden ziek.
Soms moet je hard zoeken voordat je vreugde vindt. Soms lukt het even niet en dan vergeet je gisteren. Soms moet je zitten en staren en nog een kop thee drinken.
Maar het is echt wel waar : ‘Joy comes in the morning’. ?Er is nooit, nooit een moment waarop we niet op God kunnen hopen. In de regen en tussen het gehuil kunnen we op hem hopen.
En iedere keer stuurt Hij weert troost, en zijn glimlach. Niet op dezelfde manier. Altijd iets anders. Je moet er voor zoeken. Ervoor open staan.
Een mutsje terugvinden, bezoek dat de ramen lapt en tulpen meebrengt, een uurtje met baby voordat de anderen wakker zijn en kusjes voor mama alleen.
God zorgt voor mij. God houd van mij.
Soms vergeet ik het even in mijn hoofd, maar mijn hart weet het altijd wel. Soms wil ik het even niet, maar ik ren altijd weer terug.
Linking with lisajobaker.com for?Five Minute Friday
De zon schijnt en hij wil zijn jasje aan doen.
Ik pak z’n handje vast en we wandelen naar buiten, de zon in. De tuin is een grote rommel, maar dat stoort hem niet. Hij ziet blaadjes en een balletje, zand en een leeg potje. Ik loop verder. Hij grinnikt.
Pas als ik halverwege het padje ben begint hij sneller te stappen. Hij dabbert naar me toe, gelukzaligheid in z’n snoetje. Helemaal aan het stralen van de zon, die haar licht best wel wil delen. Bij de kipjes stoppen de schoentjes, en het handje grijpt naar het hek. Het is maar krakkemikkig, dus hij kan het lekker heen en weer bewegen. De kipjes komen aan de draad staan, vol hoop op nog wat lekkers. De graantjes die ze krijgen vinden ze maar zo-zo. De appelschillen en de pap vinden ze al beter. Misschien hopen ze op wat gras, want soms is er van dat lekkers uit dat kleine handje te krijgen.
De schoentjes staan in de vieze modder, tussen het padje en de draad. Ik pak het kleine ventje op en hij kijkt achterom, naar zijn vriendjes, de kipjes. Hij kijkt een vaarwelletje.
Ik zet hem voor […]
Ik ben op een missie; Een missie om niet te zagen over wat is of wat niet kan, om om vreugde en blijdschap te vinden in al de momenten die mijn dagen vullen, die dan weer mijn leven maken. ?Ik heb de neiging om te zuchten en te klagen over het leven wat ik heb, en uit te kijken naar andere tijden in mijn leven. In plaats van te genieten van dit moment. Daarom ga ik vanaf nu proberen te leven in dit moment, en vreugde te vinden in deze dag, hoe lang hij ook mag duren.
Er zijn veel dingen om blij over te zijn.
Vorige week ging ik winkelen met Abeltje en had ik geen muntje voor het karretje. Dus ging ik de winkel in op zoek naar een persoon, om geld mee te wisselen. De eerste dame die ik aansprak had er geen, maar bleef wel lang zoeken, omdat ze heel vriendelijk was. De volgende dames hadden wat beters. Een plastic muntje van de Delhaize dat je iedere keer opnieuw kunt gebruiken. Ze waren vertederd door Abeltje, die daar zo schattig aan het wezen was. Ook vonden ze waarschijnlijk dat ik heel knap en lief was.
Maandag […]
Ik ben de grote zus van Naomi. Vier jaar geleden ben ik met mijn schat getrouwd en ik ben nu mama van bijna drie kindjes. Ik ben niet zo goed met woorden als mijn kleine zusje, maar zal toch proberen zo goed mogelijk mijn verhaal neer te schrijven. Ik heb al zo lang ik me kan herinneren van God gehouden. Ook ik ben mijn ouders zo erg dankbaar dat zij mij Jezus meegaven. Iets mooiers, belangrijker en echter hadden ze me nooit kunnen geven.
Wat mijn zusje ook mag beweren, van hoe engelachtig ik altijd was, ik ben altijd een zeer menselijk mensje geweest :). Ik weet nog goed hoe ik als kind met mijn zondetjes worstelde: mijn ego?sme, boosheid, lelijke gedachten,? Ik wou deze dingen niet in mijn hart. Ik wou God geen verdriet doen en toch was (en is) het zo moeilijk om van die dingen af te geraken.
Toen ik ongeveer dertien was voelde ik mijn verlangen groeien naar verandering en een diepe persoonlijke relatie met God. Op mijn veertiende liet ik mij dopen. Vlak na mijn doop begon ik heel erg te twijfelen. Was ik wel klaar geweest voor de doop? Moest ik me nu […]
Ik doe mee met The Nester en veel ander bloggers met de ’31 Dagen Schrijven uitdaging’.?Iedere dag in oktober schrijven we een post. Iedereen kiest een onderwerp en schrijft daar iedere dag iets over.
Mijn onderwerp:
Leven is leren en leven is groeien. En dat doe je als kind van God ook. Ik ben blij dat ik blijf veranderen, leren en groeien, want ik wil niet blijven staan waar ik nu sta.
Vroeger dacht ik dat ik het op precies dezelfde manier moest doen als anderen het deden. Als ik heel erg opkeek naar een bepaald persoon, vond ik dat ik een slechte christen was als ik het dan niet op exact dezelfde manier deed.
Maar weet je? iedereen is uniek. En daarom is iedereen zijn verhaal ook uniek. Tijdens deze 31 dagen serie (ik link met thenester.com voor een 31-dagen-uitdaging-om-te-schrijven. Kijk hier eens bij de anderen) wil ik mijn verhaal delen. Ik wil delen hoe ik verander en groei als kind van God, en meer zoals Hem word. Hoe dat er bij mij uitziet? Ik heb aan wat vrienden gevraagd om hier langs te komen en hun verhaal te delen. (En ze zeiden dat ze het zouden doen!!??)
[…]
Vanacht was ik om 3:30 wakker. Nadat ik twee uur had wakker gelegen was ik het beu en ben ik maar opgestaan en heb ik voor mijzelf een kopje thee gemaakt (zie onderaan). Zo ben ik dan de dag begonnen met de Vader en daarna heb ik Five Minute Friday in mijn dagboek geschreven.
“… Het zijn de gunstbewijzen des HEREN, dat wij niet omgekomen zijn,
want zijn barmhartigheden houden niet op.” Klaagliederen?3: 22,23
Zoals de gladde, lege bladzijden van mijn geliefde dagboek. Nieuw.
Zoals het kleine rozeknopje dat vandaag zal openbloeien, en een nieuwe, frisse roos worden.
Zijn genade is iedere morgen terug nieuw.
Dat betekent dus dat het zoals manna is. Ik hoef me geen zorgen te maken dat ik het gisteren allemaal op heb gebruikt. Er is vandaag terug een nieuwe, volle lading!
Iedere morgen is zijn goedheid nieuw. Al ben ik nu aan het flippen over vandaag, een hele dag met twee kleine jongens na een nacht van 2,5 uur slaap en geen geduld…
Zijn goedheid is nieuw vandaag, zijn erbarmen is nieuw voor vandaag.
Vandaag laat ik mezelf aan Zijn zorg over, aan zijn genade. Ik wil geloof hebben dat Hij er zal […]
|
|
