Het leven was steeds?te veel, en veel te vaak veel te ongelukkig. We verhuisden naar een klein hutje in het midden van niets.
Ik wou dat ik geen fibromyalgie had, want ik was wel redelijk zeker dat ik, moest?ik gezond zijn?en niet altijd pijn hebben en oververmoeid zijn, het makkelijker zou zijn me te?gedragen. Dan zou alles plots magisch makkelijk zijn en zou ik altijd gelukkig zijn. Misschien na dit dieet of dat supplement of die dokter, zou ik me goed voelen, en me goed gedragen…
En dus bleven we meestal ongelukkig.
Alsof we een Eeyore?familie waren, met ons eigen kleine regenwolkje boven?ons hoofd. En het gezegde gaat ‘If mama ain’t happy, ain’t nobody happy’. Dus wist ik dat ik een grote verandering moest doorvoeren.
Aarzelend vroeg ik God om mijn hart te veranderen en te doen wat er gedaan moest worden. Ik was niet wild enthousiast omdat ik wist dat operaties vaak wel erg pijnlijk zijn.
Ik had al geprobeerd om het goede in mijn leven zelf te vinden. Ik had geprobeerd om zelf gelukkig te zijn. Soms werkte het. Meestal niet.
En dan startte God de operatie. Want al had Hij me al de hele tijd geholpen, […]
Het leven in Dorp Strijd?was zeker niet altijd slecht. We hadden onze goede momenten. Ze lagen gewoon te ver weg uit elkaar. Er waren zoveel tijden van Strijd?die er tussenin lagen.
De goede tijden waren wandelingen met ons kleine gezinnetje, eten bij kaarslicht.
Wachten op papa bij het raam. Kleine handjes maakten dan liefdevol nog meer vegen op het raam. Gezichtjes werden helemaal blij als papa’s fiets in het zicht kwam. En dan renden we allemaal naar buiten, 1 kleine jongen op het zadel en 1 kleine jongen op het bagagerek en dan reden ze samen het fietsenhok in. Daarna was er eten,?misschien badtijd, en bedtijd. En dan was alles lekker warm en gezellig en vol knuffels en liedjes die werden gezongen.
Goede tijden waren wandelingen in de regen met twee blije, opgewonden kleine springballetjes die hun eigen paraplu stevig vasthielden en sprongen in de plassen.
Vriendinnen die helemaal uit Tennessee en Australi? kwamen en lekker lang bleven, samen weet-je-nog-toen marathons houden. Wandelingen met vriendinnen en zussen, wat eigenlijk hetzelfde is, en al onze kleine mensjes die mee renden en klommen.
Een vergeten boomgaard vinden met appels en aardbeien en bloemen voor in vazen.
Kerst bij mijn Papa en […]
In mijn hoofd gaf ik Dorp Gabri?l een nieuwe naam. Dorp Gevecht. Het leven was een gevecht. Ik wou alles. Ik wou een mama zijn, ik wou terug gaan en niet de bron van iemand’s eten zijn? Waarom ik? Waarom kan Mike de deur uit wandelen en ben ik hier thuis, vast, met twee levende kleine dingen wie het niets kan schelen of ik slaap of niet, of ik plannen heb of niet?
Mike die uit de deur liep om naar zijn werk te gaan was in mijn hoofd zo’n beetje hetzelfde als die foto’s die je ziet van filmsterren die op de red carpet lopen. Leuk, schitterend, blij. (want de hele dag achter een computer zitten, met mogelijks vervelende collega’s, deadlines en te veel werk opgescheept zitten is iedereeen zijn droom job. Dat is nu wel redelijk duidelijk)
Ik? Ik zat in een woestijn. Zonder bomen of iets. Met regen. Ik weet het, een woestijn met regen zou waarschijnlijk geen woestijn zijn. Maar ik ben nu niet bepaald bekend om rationeel te zijn als ik me depressief voel.
Die twee kleine mensjes?
Meedogenloos zuigen ze mijn energie, tijd en aandacht op.
Ik wou zoveel doen en ik had […]
Het aankomen in het dorpje van Gabriel’s geboorte was een fijne ervaring. Uitgezonderd de pijn dan. Gek he? Ik houd zo niet echt van pijn! Hij werd thuis geboren met de hulp van de beste vroedvrouw in de wereld. Ze had mijn mama ook nog geholpen bij de geboorte van een van mijn zusjes. ?Ik vond het geweldig. Uitgezonderd,?herhaal ik, de pijn. Mijn tweede baby was net zo lief als mijn eerste, maar de honeymoon fase was er niet echt. Met een drukke man en actieve peuter was er niet zoveel tijd.
En zo gebeurde het dat Mike al snel iedere ochtend een huilende vrouw achter liet als hij naar zijn werk ging. Geen grapje. Iedere dag.
Het was net een plaatje. Zo’n melancholisch dan. Een glazen deur met vettige vinger afdrukjes. Meestal een grijze, druilerige lucht, want het was winter. Een man in een dikke zwarte jas, die in de koude veranda iedereen nog een ‘hug en kiss’ geeft. Een mama met, als het een goede dag was, gekamd haar en een triest gezicht. De deur die sluit, de tranen die er al waren of nu komen, een kleine papa-fan die voor het raam staat te krijsen en […]
Nu dat we een tweede kindje zouden krijgen ging ik dieper, of anders, in het Land van Mama Zijn. Ik keek niet uit naar het 9 maanden onderweg zijn, maar hoopte voor het beste. De misselijkheid bleef uit, maar de depressie niet, dus leuk was het niet. Deze keer kon ik niet overleven op films and dutjes, want Abel was zo geen fan van die levensstijl. Het was toch niet allemaal deprimerend. Deze reis had z’n spannende, leuke momenten. Ik vond het geweldig om te gaan wandelen met hem en hem knuffels en kusjes te geven. Ik vond het geweldig om hem nieuwe dingen te zien leren, te zien lachen met grapjes. Ik vond het gewoon zo moeilijk om mezelf te vinden. Ik had verwacht dat ik het geweldig zou vinden om een mama te zijn. Om mezelf te vinden in deze plek. Om de beste versie van mezelf te vinden en niets minder. Ik had verwacht dat dit de vervulling van al mijn dromen zou zijn en ik dacht dat ik er klaar voor was, helemaal opgeleid en voorbereid. In plaats daarvan kon ik mezelf totaal niet vinden. Mezelf? Die had ik precies thuis achtergelaten. Deze persoon, dat […]
You put a PINK bib on me? Fine. I’m gonna eat your princess book.
Die ?eerste maanden bleven aan de verwachtingen voldoen. Mijn baby was gewoon geweldig. Een model baby!
Hij at goed, en sliep als hij moest slapen. Hij sliep zelfs bijna de hele nacht door toen hij 5 weken oud was, en tegen dat hij 3 maanden was sliep hij de hele lange nacht door. Ik schreef dat uiteraard toe aan mijn geweldige opvoeding skills. Ik deed hem naar hartelust in bad, deed hem stoffen luiers aan en begon hem op het potje te zetten toen hij 2 weken oud was. Tja, wat moet ik zeggen. Ik ben altijd een strevertje geweest. Hij had het mooiste lachje in de hele wereld. Hij kon gewoon niet heel goed zijn pamper vullen, soms zelfs 10 dagen niet! Maar goed. Kleine bump in the road. Het was allemaal geweldig. Zo geweldig, in feite, dat we tegen dat hij 5 maanden was besloten hadden dat we er nog wel zo eentje wouden hebben. Zo gezegd, zo gedaan, al snel waren er weer 2 roze lijntjes, tegen dat hij 6 maanden was, was baby #2 een feit. Rond dezelfde tijd […]
Vandaag neem ik een pauze in het vertellen van mijn reis naar Mama Zijn en deel ik wat familie fotos. Omdat familie fotos nemen een mijlpaal is in iedere mama haar leven. Of dat een goede of slechte mijlpaal is laat ik over aan de verbeelding.
Eerst zorgen we ervoor dat iedereen bij elkaar horende kleding draagt. Ik dacht zo…als iedereen iets draagt met blauwe en witte strepen, het wel goed zou zijn. Ik heb het mijn mode-bewuste schoonzusje niet gevraagd, omdat ik normaal gezien verkeerd ben in die soort van zaken. En ik wou liever gelukkig zijn in onwetendheid dan ongelukkig in kennis.
Ik heb hiervoor Mike zijn hemd met de hand gewassen omdat het blauw in zijn hemd vloekte met het blauw van de andere hemden. Zoveel weet ik wel, weet je. Zelfs al geloof ik dat paars dezelfde kleur is als violet en lavendel.
We deden 3 pogingen voor deze fotos, met pauzes en omkoperij er tussenin. Wij zijn erg slim in dat soort van dingen.
Zie hier…iedereen zit. Dat was al een heuse overwinning!
We spreken eventjes, en de kindjes luisteren dan ook SUPER ge?nteresseerd, over hoe ze flink moeten lachen naar de camera. We gebruiken […]
|
|
