Ik ben de grote zus van Naomi. Vier jaar geleden ben ik met mijn schat getrouwd en ik ben nu mama van bijna drie kindjes. Ik ben niet zo goed met woorden als mijn kleine zusje, maar zal toch proberen zo goed mogelijk mijn verhaal neer te schrijven. Ik heb al zo lang ik me kan herinneren van God gehouden. Ook ik ben mijn ouders zo erg dankbaar dat zij mij Jezus meegaven. Iets mooiers, belangrijker en echter hadden ze me nooit kunnen geven.
Wat mijn zusje ook mag beweren, van hoe engelachtig ik altijd was, ik ben altijd een zeer menselijk mensje geweest :). Ik weet nog goed hoe ik als kind met mijn zondetjes worstelde: mijn ego?sme, boosheid, lelijke gedachten,? Ik wou deze dingen niet in mijn hart. Ik wou God geen verdriet doen en toch was (en is) het zo moeilijk om van die dingen af te geraken.
Toen ik ongeveer dertien was voelde ik mijn verlangen groeien naar verandering en een diepe persoonlijke relatie met God. Op mijn veertiende liet ik mij dopen. Vlak na mijn doop begon ik heel erg te twijfelen. Was ik wel klaar geweest voor de doop? Moest ik me nu […]
Beangstigende vragen stellen in een veilige omgeving Ik was in die periode erg ge?ngageerd bij de christelijke studentenvereniging Ichtus. Voor mij was dit een enorm verrijkende ervaring! Ik ontmoette intelligente mensen die vragen durfden stellen. Ik mocht er twijfelen, ik mocht er alle registers opentrekken en ik kwam steeds verder af te staan van wie ik geweest was, wat ik geloofd had, ? Dit zou veel beangstigender geweest zijn als ik dat alleen had moeten doen. Ik ben Ichtus heel dankbaar dat ik dat daar mocht doen. Zonder afgescheurd te zijn, nog steeds als deel van.
Zoeken naar Eva
In die periode stierf een hele goede vriendin van mij in een auto-ongeval. Zij was iemand waar ik heel erg naar opkeek: gepassioneerd door het geloof, enthousiast over God, zeer overtuigd! Toen ze stierf was ik er kapot van en door me in het geloof/God te verdiepen probeerde ik dichterbij haar te komen. Ik probeerde nog na te genieten van wie ze geweest was, en dacht dat ze bij God was en dus nog ?bereikbaar? op ??n of andere manier. Later besefte ik dat dit een deel van mijn verwerkingsproces was en ik eindigde veel verder af […]
Sara is mijn schoonzusje. Ze is Christelijk opgevoed, maar enkele jaren geleden zag ze het feit onder ogen dat ze niet meer geloofde. Ik heb haar gevraagd om haar verhaal neer te schrijven omdat ik de andere kant wil zien. Wanneer het verhaal niet gaat zoals je verwacht dat het zal gaan.
Ik wou graag horen hoe ze tot dit punt is gekomen. Hoe ze haar twijfels onder ogen zag en wat ze ermee deed.
Ex-christen. Een vreselijk woord, maar ik ben het. Naomi heeft me gevraagd neer te schrijven hoe ik op dit punt ben gekomen. Het is een lang verhaal geworden. Ik heb getracht het in te korten, maar het blijft zolang omdat ik heel graag wil dat wie het leest het hele proces min of meer kan volgen. Ik wil geen al te grote sprongen maken.
Normale twijfels en vragen
Ik heb natuurlijk getwijfeld als tiener. Wil ik dit leven, als christen, waarbij ik nooit zal zijn zoals mijn klasgenoten. Wil ik het buitenbeetje zijn dat in God gelooft? Ik twijfelde omwille van mijn gigantische behoefte om graag gezien te worden. Om te zijn zoals iedereen. Daarnaast had ik ook inhoudelijke vragen, […]
Iedere keer dat ik mijn bijbel open doe zie ik dit staan: Het is een boodschap die mijn grootouders meegaven met de Bijbel. Ze stuurden deze bijbel op toen ik gedoopt werd. We woonden toen in Minnesota, dus konden ze er niet bij zijn.
Daarom pakten ze de bijbel in en plakten ze er dit briefje erop. Maar ik vond het zo zalig, en ik wou er altijd aan herinnerd worden van wie ik de bijbel kreeg. dit prachtige berichtje zien iedere keer dat ik mijn bijbel open doe. Dus plakte ik het briefje vooraan in mijn bijbel.
Mijn grootouders geloven niet wat ik geloof. Maar ze steunen me wel in wat ik geloof en hopen dat mijn bijbel een?dagelijkse?herinnering is aan hen. Soms was het de enige reden dat ik mijn bijbel open deed.
En ook nu, al doe ik hem voornamelijk open doe om mijn Vader te ontmoeten en te horen wat Hij vertelt, gebeurt het niet vaak dat ik mijn bijbel dicht doe zonder eerst dit briefje te lezen.
Deze post is deel van mijn 31 dagen serie ‘Meer zoals Mijn Vader’.
De serie bestaat uit verhalen van mensen uit verschillende achtergronden die delen hoe […]
Vandaag vertelt mijn nicht over haar relatie met God. Ik heb Annelies super kei graag omdat ze heel erg lief is.
En vroeger heeft ze ons op vakantie eens met haar dwarsfluid begeleid ?toen we een vals liedje zongen voor moederdag. Reden genoeg voor lief te zijn, niet?!
En toen was ze ook mijn jeugdleidster en gaf ze me niet op mijn kop als ik idiote dingen zei of deed of keek vanwege mijn geen-sociaale-vaardigheden syndroom. In plaats daarvan stuurde ze me mailtjes in mijn moeilijkste periode en hield haar inbox open. ?Daarom ga ik als ik later terug klein ben tekeningen maken voor haar om op haar ijskast te plakken.
Ik ben Annelies, getrouwd met een fantastische man en mama van 2 prachtige dochters. Naomi heeft me gevraagd om iets te schrijven over mijn dagelijkse leven met God? Ik besef nu dat dit best wel een uitdaging is 🙂 God is heel duidelijk aanwezig in mijn leven. Maar om dit aan anderen uit te leggen, is toch wel moeilijk. Interessant om hier over na te denken, want het is toch echt mijn doel om Gods grootheid aan anderen bekent te maken. Hij is zo […]
lk kan me nog heel goed het moment herinneren dat ik besloot om Jezus te volgen. Ik was 9.
Het was in het vieze, oude huis waar mijn zusje Loorke geboren werd. Het huis waar ik een geit had die dezelfde naam heeft als mijn schoonmoeder. Hier is ze, mijn lieve kleine geitje.
Later was ik zeker dat het niet echt was geweest. Ik was nog steeds even ongeduldig en ongehoorzaam. Ik hoop dat geen van mijn kinderen teveel op mezelf zal lijken in dat opzicht. Als ik mezelf zou omschrijven, zou het iets zijn in de zin van: een kleine, emotionele, temperamentvolle verschrikking…
Hoe teleurgesteld zou ik geweest zijn als ik toen al had geweten dat ik op mijn 24ste nog steeds met dezelfde dingen zou worstelen! Mijn zus daarentegen, die was een echte Christen. Ze werd nooit zo boos en deed nooit zulke stoute dingen als ik. Ik vond dat ik me pas een echte Christen kon noemen wanneer ik perfect was. Als mensen me vroegen wanneer ik Jezus in mijn leven gevraagd had, vooral mensen die ik goed kende, vertelde ik nooit over dit moment. Ik was zo beschaamd over het feit dat ik nog zo […]
Vandaag heb ik de eer van het verhaal van mijn schoonmama te mogen delen! Ik houd van al deze verhalen die worden neer geschreven over al de verschillende manieren die God gebruikt om Zijn kinderen dichter naar zich toe te trekken, hoe Hij zijn liefde en Zichzelf toont! Lees deel 1 hier
Ook in Amerika kan je babysitten… dat deed ik voor de twee buurkinderen, Derek en Kara. De kinderen waren schatten maar met die ouders scheelde toch wat… de manier dat ze omgang hadden met elkaar en met hun kinderen ? Dat was niet zoals ik het gewoon was. In hun huis was er ook een sfeer die ik niet kon plaatsen, liefde en zachtmoedigheid en geduld en … ik had geen idee hoe er mee om te gaan. Het was vooral de verdraagzame liefde die mij vreemd was.
Deze mama was begaan met haar jonge kinderen en zelfs wanneer ze na een stout iets terecht gewezen werden, of op de? broek kregen, gebeurde dit in liefde en gingen ze ter afsluiting van het gebeuren samen op de knieen, bidden om vergeving! Ik weet het? niet zeker maar ik denk dat ik meer dan eens daar […]
|
|
