De perfecte zomer dag

Appels plukken in een verlaten boomgaard (klinkt ‘verlaten boomgaard’ niet supper romantisch? In het engels klinkt het nog beter. ‘Deserted orchard’. Aaaah :))

De aardbeien zijn er nog!

Besjes voor kleine jongens

Appeltjes eten.

Ik denk dat God deze boomgaard hier voor ons heeft laten groeien.

Jaja. Misschien een beetje zelf-ingenomen.

Naar huis wandelen om naar bedje te gaan.

De Australie kleren aan, om ook nog wat sentimenteel aan Aunty Cel te kunnen denken. En de onbekende Uncle Al.

Net zoals de kippen in de tuin me als een ‘homesteader’ laten voelen, laat deze boomgaard me als een pionier op het frontier voelen. Eten uit het wild, weet je wel.

Ik denk dat ik deze winter aan deze dag ga terugdenken. Als ik twee dikke truien aan heb en drie paar sokken en me afvraag hoe het voelde toen het zomer was.

Dit is voor mij de perfecte zomerdag.

Wat is jou idee van ee perfecte zomerdag? Heb je hem gehad deze zomer?

?

?

[…]

Over babies die de zee in een slok willen

Als Gabri?l drinkt en het gaat niet zo snel als hij wil dat het gaat, begint hij te schreeuwen. Hij stopt met drinken en maakt zich zo druk dat hij helemaal hysterisch wordt, voetjes en handjes al rondzwaaiend in de lucht; hij vindt het veel fijner om alles in een teug te kunnen binnenslokken. Soms betrap ik mezelf erop dat ik het ook doe.

God zegt dat Hij me de kracht zal geven die ik nodig heb wanneer ik die nodig heb. Hij gaat me niet zomaar superwoman maken of me mijn hele leven geven in een seconde. Ik moet doorgaan, een stap in vertrouwen nemen, en Hij zal daar zijn. Zoals Petrus die op het water liep. Gewoon niet zo eng. (Echt! Ik ben eens gaan snorkelen en ik was zo bang dat ik bijna stierf toen ik naar de diepe, donkere plaatsen onder mij keek. Aan de andere kant…Petrus had geen duikbril en hij kon die diepe donkere plaatsen dus ook niet zo goed zien) Als ik ga stampen met mijn voeten omdat het me niet aanstaat is dat bijlange niet zo acceptabel als wanneer Gabri?l dat doet. Zelfs voor hem is het riskant. […]

Genade in het midden van de rommel

De laatste tijd ben ik aan het leren om aan genade vast te klampen in het midden van de rommel.

Nadat ik al geroepen heb op mijn baby, de deur al dicht heb gesmeten en de keuken vloer nog erg vuil is.

Ik heb zin om zo door te gaan en me nog slechter te gaan gedragen. Misschien begin ik me morgen wel te gedragen, nadat de nacht deze dag heeft weggewassen,?mijn keukenvloer gekuist is en ik een gezonde maaltijd voor mijn gezin gekookt heb. Misschien mijn man nog even martelen met een koekje waar geen suiker maar alleen stevia in zit. Want een je man een koekje voorschotelen dat met stevia gemaakt is terwijl hij snakt naar Spicy Doritos maakt die verschrikkelijk vervelende houding van de voorbije dag weer helemaal goed. Niet?

Maar ik ben aan het leren om genade en vergeving te vragen voordat het erger wordt.

Om sorry te zeggen tegen een peuter die er echt niets van begrijpt, samen te bidden en me weer als een kind van God te gedragen in plaats van de zeer aantrekkelijke begeerten van mijn vlees te volgen en de deur HEEL HARD dicht te slaan en HEEL ERG boos […]

Na

Als we terug naar Minnesota verhuizen zal alles beter zijn. Als we terug naar Belgi? verhuizen zal ik elke dag mijn bijbel lezen. Als Gabri?l s’nachts niet meer waiker wordt zal ik gelukkiger zijn, en meer uitgerust.

Als ik ouder ben zal ik meer geduld hebben.

Als het brood gebakken is zal ik tijd hebben om met Abel te spelen.

Als we al wat langer naar deze gemeente gaan zal ik iedereen kennen en meer betrokken zijn. Dan zal ik praten met de mensen en me thuis voelen. Als vandaag gedaan is zal ik niet meer slecht gezind zijn, als de was gedaan is en het huis proper is zal ik rust hebben.

Maar ‘nu’ is wat telt.

Als ik nu de tijd niet neem, wanneer zal het dan zijn? Als ik nu niet stop met me te gedragen als een kind van 6, wanneer dan wel? En hoeveel woorden zal ik tegen dan al gezegd hebben waar ik daarna spijt van zal hebben en waar ik dan nachten over wakker zal liggen?

De enige ‘na’ waar ik aan wil denken is na dit leven. De eeuwigheid die we in de hemel zullen zijn met God.

Nu wil ik […]

Vijf Minuten Vrijdag – Alledaags

Vijf Minuten Vrijdag - Alledaags

Als ik het woord hoor, klinkt het negatief. Saai. Alledaags. Gewoon…

Maar ik denk niet dat het zo moet zijn.

Maakte God dit ook niet? Dit alledaags, gewoone?

En houdt Hij hier ook niet van? En zal het binnen 20 jaar niet veel beter lijken? Nu zit ik er midden in. Het put me uit. Ik wil geen enkele luier meer vervangen. Ik wil slapen. Ik wil naar de badkamer gaan. Alleen. Is vandaag bijzonder? Neen. Niet echt. Tenzij je het feit dat ik vandaag nog meer spuug over me heen kreeg een speciale gelegenheid vindt.

Maar over 20 jaar zal ik dit allemaal missen. Ik zal dat warme lichaampje dat s’nachts voor me huilt, dicht tegen me aan kruipt, stopt met huilen als ik het op pak…ik zal het missen. Ik zal het missen om een peuter naast me te hebben staan die me helpt met brood bakken en over bloem smost tot onze kleine wereld wit is.

Ik zal het allemaal missen. Nu niet echt. Omdat ik het heb. Omdat ik ook de vervelende dingen die erbij horen heb.

Nu voelt het zo alledaags aan. Maar over 20 jaar zal het een bijzondere, lieve herinnering zijn.

En […]