De geboorte mocht dan wat minder glamereus geweest zijn dan ik had gedacht, en ik minder stoer als ik zou willen. Mijn trots wat meer gekrenkt dan me lief is, maar eens dat ik dat Abeltje vast had was dat over en voelde ik me overgekwalificeerd voor mijn verblijf ik het land van Mama zijn.
Vanwege mijn intensieve en uitgebreide voorbereidingen zou ik hierin uitblinken.
Ik verdroeg hooghartig het advies van de verpleegkundigen en vroedvrouwen toen ze me toonden hoe ik mijn baby in bad moest doen. Stel je voor! Ik, niet weten hoe ik een baby in bad moet doen?! De brutaliteitz ervan!
Enig ander advies werd ook weg gewuivd of verveeld aangehoord. ?Een aanbod van Nivea werd minachtend genegeerd, ik had mijn eigen spullen van Zwitsal mee, dankjewel! Omdat Zwitsal nu toch echt wel duidelijk een voortreffelijker merk is. Het was de geur van mijn kindertijd!
Het is de geur van iedere fatsoenlijke baby.
Op de dag dat we naar huis mochten gaan was ik boordevol vreugde. Ik pakte mijn baby in en haaste me uit het ziekenhuis, lachend van geluk naar ieder die we tegenkwamen. In ware tegenstelling van mijn zus, die gechoqueerd was dat ze […]
Ik had al lang gedroomd van deze reis. Ik bereide me echt goed voor door romans te lezen. Anne of Green Gables, Little House on the Prairie, Little Women. I bereide me voor door mijn broertjes en zusjes in bad te steken, maar ik oefende eigenlijk nooit mijn geduld met hen. Ik schreef hele lijsten met baby namen. En dat waren allemaal munten in mijn spaarpot. Om mijn ticketje te kunnen kopen naar dat perfecte, prachtige land. Mama Zijn.
Ik maakte de plannen op tijd. Ik zou trouwen als ik 18 was, en mijn eerste tweeling zou geboren worden als ik 19 was. Dat zouden uiteraard meisjes zijn.
Het leek nog een eeuwigheid ver weg toen ik de plannen maakte op mijn 13de. ?Ik schreef toch maar alvast de namen van mijn eerste tweeling neer. June Lilly en Autumn Rose.
De tijd om te trouwen kwam. Het leek dan toch wat vroeg. Mijn geduld was nog altijd niet komen opdagen, vreemd genoeg. En ik was ook nog helemaal geen volwassene. Om deze reis te maken, vond ik, moest men zich volwassen voelen en dat ook zijn. 18 was dan misschien toch niet helemaal volwassen.
Aan het einde van 19 […]
Ik heb al meer dan 1 blogger gevolgd die op een compassion reis ging. Ik houd ervan om de verhalen te horen en de fotos te zien van hun reizen. Niet iedereen kan gaan. Het zo niet eens nuttig of logisch zijn als we allemaal gingen.
Maar door hun verhalen kunnen we wel zien hoe het daar is. Onze harten worden bewogen door hun moeilijke situaties, we zijn geinspireerd door moedige mensen, die taaier zijn dan wijzelf. Die het beste maken van hun levens in moeilijke tijden. Mensen die God eer geven als ik waarschijnlijk zou gaan zitten zagne. Kinderen die lachen in het gezicht van armoede en toch kind zijn en wij die mogen helpen het veiliger en beter te maken en een toekomst te geven na die kindertijd.
Door de compassion blogger verhalen zijn wij bemoediged om te delen, net zoals wij onze kinderen aanmoedigen om te delen. Want als God ons meer gaf dan anderen, ons in een plek zette waar mensen meer hebben dan mensen in andere plaatsen, dan is de enige reden waarom Hij dat deed zodat wij zouden delen met hen. Misschien omdat God weet dat er community komt uit delen? Omdat Hij […]
Photo credits: Jelis & Joses Van Calster
De oudste eerst. Want zo hoort het, weet je wel. Hij was er tenslotte ook eerst. Zijn ogen zijn bruin. Zijn haar, dat vandaag niet wil meewerken met de kam, staat overeind in zijn volle zandkleurige glorie. Zijn beentjes zijn perfect. Bruin door de zon, en er nog wat modder over voor zijn imago.
De jongere waggeld achter hem aan. Hij loopt nu al een hele tijd, maar de ganzenpas blijft. Hij leunt eerst de ene kant op en dan de andere, en mist maar net een lelijke val die de bulten op zijn voorhoofd tot een even getal van 4 zou maken. De kleine man buigt voorover om zijn gevallen schat op te rapen. Een verimpelde aardappel. Hij gaat achterwaards het trapje af, begint al veel te vroeg te kruipen, wachtende tot het trapje naar beneden gaat.
Eens hij er veilig af is, rent hij achter z’n broer aan.
Grote jongen in de baby schommel, kleine jongen op de grote-jongens schommel. Want zo hebben ze het graag. Zo zitten ze daar, bruine oogjes vol verwachting naar mij aan het kijken, blauwe oogjes samengeknepen voor de zon, ook vol […]
Ik sta s’morgens op en ziet zo erg tegen de dag op omdat er 10 lange uren in zijn en het regent buiten en de kinderen zijn al kleine zotten. Ze eten havermoutpap en de tafel en de handjes zitten al snel onder de pap. Er valt ook wat op de vloer.
Na een eeuwigheid zijn ze klaar, opgekuist, en gaan ze spelen.
1 seconde later weerklinkt de eerst gil. Mama, altijd de rechter en vredestichter, komt tussen de twee kleine kannibalen in staan.
Onze dag is nu al 24 minuten bezig. Een eeuwigheid staat ons nog te wachten.
Ik neem me voor om geduldig en lief te zijn en ik slaag mijn Bijbel open. Dat blijkt het signaal te zijn voor de jongens om over een boek te gaan vechten. Mijn ergernis bubbelt naar boven, van onder in mijn buik naar mijn borstkas door mijn keel totdat het mijn ogen bereikt en er vuur uit schiet naar mijn twee kleine ventjes. Gabri?l is jong genoeg om kwetsbaar te zijn. Abel is oud genoeg om ook in woede te reageren en zijn woede is krachtig, woest, en duwt me weg met flitsende, boze oogjes.
Ik leg?mijn Bijbel […]
Door gastschrijver Gabriel Brignola, 2 jaar.
Hey daar, aan alle peuters!Vind jij het even leuk als ik om naar de dokter te gaan? Ik houd toch zo veel van de dokter! Ik snap dus echt niet waarom mama mij er nooit heen wil brengen als ik mijn vinger of mijn teen of mijn been pijn doe! Er mag dan misschien geen bloed zijn, maar het doet wel degelijk pijn!
Zondagavond viel ik van de trap. Het was een gigantische val, echt spectaculair. Het is nog onzeker hoe het gebeurde, maar de mogelijkheid bestaat dat mijn broer me in zijn enthusiasme om de eerste te zijn aan de kant schoof. Hij kan nogal opgewonden worden door zulke dingen.
Maar goed. We gingen dus naar het ziekenhuis, en het was geweldig. We gingen naar een ziekenhuis dat net iets verder is, omdat mijn nonkel daar werkt met de ambulance. We gingen dus naar nonkel Nick zijn ziekenhuis en zijn dokter en zijn verpleegsters hebben mij weer heel gemaakt. Ze vonden me allemaak kei schattig. Dat ben ik dan?Het was daar super leuk! Ik wou al snel eens terug gaan, maar voor een of andere reden wou mama me niet brengen. Niet […]
Mijn allergrootste angst? Dat ik morgen zal moeten leven, net als nu, en dingen zal moeten doen die ik niet zie zitten.?En dat het niet leuk gaat zijn.?Dat het misschien wel verschrikkelijk gaat zijn. Vandaag voel ik me ziek en alles doet pijn.?Mijn drie kleine jongens zijn wilde kleine dingen die, als ik ruimte en rust wil, over me heen klimmen, aan me plakken en op me springen. Sommige dagen is het moeilijk om de vreugde in deze momenten te vinden. De angst sluipt naar binnen dat iedere dag de rest van mijn leven zo als deze dag zal zijn, ik zal nooit meer uitgerust geraken en ik zal nooit meer mijn eigen persoonlijke ruimte hebben. Morgen zal ik me wel weer realizeren dat dat een emotionele gedachte was in een emotioneel moment. Maar zelfs al was het waar? Dan denk ik…Zijn wij geroepen om een leuke?tijd te hebben? Laten we het niet vragen aan de moeder die verdronk met haar kind in haar armen gesloten, de mama waarvan de dochter werd weg gerukt om misbruikt te worden. Zij die?geen eten heeft voor haar kinderen. Laten we haar niet vragen of ze zich zorgen maakt dat ze dingen zal moeten […]
|
|
